Oto jest dzień, który dał Ci Pan.
Dał Pan.
Dał, a przecież mógł nie dać.
A jednak dał.
Pewnie wielu z Was zna tekst tej piosenki, śpiewanej na dziecięcych Mszach, podczas Pierwszych Komunii i innych uroczystościach.
„Oto jest dzień, który dał nam Pan. Weselmy się i radujmy się nim.”
Piosenka ta trafiła całkowicie przez przypadek na moją listę pomelodiową do usypiania mojego Synka. Spokojna, rytmiczna melodia, prosty tekst wydawały się idealne do wieczornego tulenia Jędrusia do snu. Sens tekstu zrozumiałam dopiero w czasie kolejnej już nieprzespanej i niespokojnej nocy z powodu choroby dzieci. Gdy o drugiej w nocy, tańcząc z synkiem w ciemnym pokoju w rytm tej piosenki, przepełniona lękiem, niespokojna o jego stan zdrowia, z odtwarzacza zaczęła lecieć ta piosenka, zrozumiałam, że Pan Bóg dał mi ten dzień. Dał z całą jego biedą, z całym jego lękiem, smutkiem i strachem, ale przecież mógł go wcale mi nie podarować. Dał mi dziś taki dzień i ja mam się z nim zmierzyć. Zna mnie, więc nie da mi nic ponad moje siły. Da mi tyle, ile jestem w stanie udźwignąć.
Wtedy dał mi taki dzień. Może właśnie po to, żeby móc docenić te dni, w których dzieci są zdrowe, dni, w których wszystko jest takie zwyczajne, dni, w których nie ma lęku, a jest dużo śmiechu i radości. Teraz, rozpoczynając kolejny dzień, mam w głowie: „Oto jest dzień, który dał mi Pan. Dał, ale mógł nie dać. To mój prezent od Niego. Nie chcę go zmarnować.”
—
Jeśli poruszają Cię publikowane przeze mnie treści, proszę udostępnij je dalej, niech Lekki_powiew wieje dalej 😉
—
#wlekkimpowiewieinspiracji #w_lekkim_powiewie_ #pokójserca #mądrość #piękneżycie #pełniażycia #inspirującamyśl #mądreżycie #nadrodze #psychologia #otojestdzień