Towarzyszyć, ale nie podejmować żadnych decyzji. Iść obok, ale nie wskazywać kierunku. Słuchać, ale nie mówić o sobie. Po prostu być.
Niedługo minie rok odkąd zaczęłam brać udział i koordynować program wsparcia rozwoju studentów trójmiejskich uczelni o tajemniczej nazwie TOBIASZ. Bazuje on na historii biblijnego Tobiasza, który szukał towarzysza do swojej podróży, towarzysza bardziej doświadczonego, z większym bagażem życiowych wzlotów i upadków.
„I poszedł Tobiasz poszukać człowieka, który wyruszy razem z nim do Medii, a będzie znał drogę. A gdy wyszedł, spotkał stojącego przed sobą anioła Rafała, a nie wiedział, że jest to anioł Boży. (…) I rzekł mu Tobiasz: «Czy wiesz ty, jaką drogą udać się do Medii?» On zaś odpowiedział: «Oczywiście, często tam bywałem i znam z doświadczenia wszystkie drogi. Nieraz podróżowałem do Medii (…).” Tb 5, 4-6
W programie biorą udział studenci – Tobiasze, którzy rozeznają drogę swojego szeroko pojętego rozwoju oraz, co od razu bardzo mi się spodobało, Aniołowie Drogi, którzy towarzyszą przydzielonym Tobiaszom. Aniołami Drogi są osoby z doświadczeniem bycia liderem, nauczyciele akademiccy, wykładowcy.
Gdy otrzymałam propozycję zostania Aniołem Drogi miałam wiele wątpliwości. Od dawna sama się zastanawiam czy kroczę po właściwej ścieżce rozwoju i robię to, do czego jestem powołana. W takim razie jak mam pomóc komuś rozeznać jego drogę? No jak? Zgodziłam się, gdy zrozumiałam, że nie chodzi o to, by mentorami były osoby, które podjęły same dobre decyzje w życiu (czy są w ogóle takie osoby?), tylko takie, które więcej przeżyły i mogą na podstawie własnych doświadczeń iść ramię w ramię z Tobiaszem.
Nigdy nie sądziłam, że w mojej ziemskiej historii ktoś będzie mnie nazywał Aniołem 😀 A tak jest. Od roku ciągle posługuję się tym zwrotem, organizuje anielskie spotkania i podpisuję się jako Anioł Drogi. Nawet nie wiecie, jak niesamowicie mi się podoba to bycie Aniołem.
