Od niedzieli chodzą za mną słowa z drugiego czytania, które bardzo mnie poruszyły:
„Zachęcam was, abyście postępowali w sposób godny powołania, do jakiego zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości. Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój.”
Św. Paweł nie pisze, że mamy się ze wszystkim kochać, przyjaźnić albo lubić, ale pisze, że mamy się nawzajem znosić 😀 Wiedział, że każdy z nas funkcjonuje w przeróżnych środowiskach, a to w rodzinie, w pracy, robiąc zakupy, działając w organizacji studenckiej czy będąc we wspólnocie. Jesteśmy bardzo różni, inaczej odbieramy świat, przekazujemy informacje, reagujemy na stresujące sytuacje. To nie jest nic dziwnego, że możemy się na siebie wkurzać, nie rozumieć, mieć inne zdanie albo nie przepadać. Każdy z nas ma inne korzenie, pochodzi z inne rodziny, ma inne zwyczaje, pasje, talenty, zwiedził inne miejsce, został inaczej doświadczony przez życie. Wystarczy jednak, że będziemy się znosić i szanować, czasem coś przemilczymy, nie skomentujemy, przyjmiemy trudniejsze słowa z pokorą, albo w cichości serca przepracujemy jakąś sytuację. Nie jest to proste, ale z pewnością ułatwi nam funkcjonowanie w tak różnorodnym świecie 🙂
