No właśnie, ile? Dzisiaj był kolejny z tych dni, który przeleciał mi przez palce, pobudka o szóstej rano, potem dwanaście godzin w pracy i powrót do domu po dwudziestej. W drodze do domu szybka rozmowa z mamą. Po całym dniu brakuje już chęci i sił, żeby znowu z kimś rozmawiać. Tracą na tym najważniejsze dla mnie osoby, cierpią relacje. Czy praca naprawdę jest tego warta? Środa dobiega końca. W trakcie dnia dopadła mnie refleksja jak ważny jest mój czas, jak ważny jest czas każdego. To coś, czego nigdy już nie odzyskam. To coś najbardziej cennego, co możemy dać drugiej osobie – swój czas i uwagę. Czekając na kolejnych gości kawiarni myślałam, czy naprawdę moja godzina w pracy jest warta tyle ile moja stawka godzinowa. Oczywiście, że nie! Czasu nie da się kupić. Przecież w czasie tej godziny mogłabym spotkać się z ważną dla mnie osobą, czegoś się pouczyć, albo po prostu odpocząć. Drogi czytelniku, pomyśl dzisiaj, czy to miejsce, w którym pracujesz jest tym miejscem, które ma zabrać Ci coś tak ważnego jak czas? Bo to właśnie w pracy „dorosły człowiek” spędza najwięcej swojego czasu. Rodzi się we mnie wewnętrzny bunt kiedy o tym myślę. Nie chcę się spieszyć, a mimo to ciągle to robię. Życie mija równie szybko jak kolejne sekundy dnia. Nie wiem jak Wy, ale ja bardzo nie lubię takich zegarków, w których wskazówka sekundowa jakby płynie, a nie tyka. Przerażają mnie. Pokazują mi, że czas naprawdę płynie, a moje życie razem z nim. Pewnie już to czytaliście na różnych stronach, ale naprawdę nie warto tracić czasu na coś, co nie ma znaczenia, na to, co wypada, na kawę z kimś, kogo się nie lubi.